Lintik na Pag-ibig yan

At this very moment (Aug. 06, 2007 - 10:05 PM) the only thing in my mind is to shout out loud, as in ‘yong super loud talaga. Hindi ko kasi akalain na at this very moment rin mauungkat ang nakaraan, which was I personally buried through times. Parang kailan lang, ‘yong kahapon as we became textmates and as lovers. Will, I would say I was very happy kasi first time kung nag-expect ng sobra-sobra at tsaka first time ko ring na-feel ang acceptance and love that I was looking for. For me, a big smile in my face was not enough to describe everything. Para akong bata, batang nakahanap ng kalinga sa isang kaibigan na handang dumamay at tumanggap. Inosente talaga ako at that time lalong-lalo na sa love. Eh ikaw kaya, di kaba magiging cheerful and lively kung malaman mong someone loves you aside from your parents and friends? If that’s the case you would surely grab the opportunity to try and feel being human. As they say, baliw lang daw ang hindi umiibig.

LOVE is a big deal for me kasi, dun ako nabubuhay. Without my mom’s and dad’s love I won’t be here snoring every time I sleep at night or chatting with my friends during leisure time and of because Jesus’ love we exist until now. Ang di ko lang talaga naiintindihan is bakit kailangang maging manloloko at mapanlinlang ang tao kung may puso siya? Ako, ayaw na ayaw ko talagang nasasaktan lalong-lalo na ‘yong paglalaruan ka lang. Matatanggap ko pa siguro ang palo at suntok ng father ko keysa sa panloloko at pagsisinungaling ng taong napamahal mo na. Tanong ko lang ha, kailangan ba talagang masaktan ang isang tao para lang matuto? Kailangan ba talagang mababoy ang kanyang pagkatao, sa emosyonal at espiritwal, para lang maging matatag sa buhay? Kung ganun man, kawawa naman pala talaga ang mga taong naloloko sa pag-ibig at isa na ako dun. Eh, anong magagawa ko, nagmahal lang naman ako kaso nga lang I fell in love to the wrong person. Ang kasalanan ko lang talaga was nagpakatanga ako at naniwala sa kanyang pagkatao.

The pain of loving? It is still there, di naman ‘yon nawawala eh kahit na sa pagtanda mo kasi pag ang puso ang nasasaktan di naman yon nasusugutan kundi lumalaki at pumuputok, nag-pupump ng maraming dugo na dumadaloy sa katawan mo. Ang ibig kung sabihin ay di lang puso ang nasasaktan, pati ang isip, ugali, pananalita, mga kamay, hita, at iba pang parte ng ating katawan. Sumasama kasi yan sa dugo kaya halos lahat nasasaktan. Minsan pa nga ‘yong iba nagkakasakit at ang iba naman ay nasisiraan ng isip. Ang sugat kasi naghihilom pero para sa akin ito ay di kayang maghilom, ito ay isang druga kung san nagiging parte na ng iyong katawan at iyong pagkatao.

Noong nagkasakit ako, marami talagang mga bagay-bagay na biglang bumalik sa diwa ko. Andun na ‘yong sa aking pagkabata hanggang sa ako’y nagbinata at nagkamulat ng husto sa mundo. Sa oras na ‘yon di ko talaga napigiling umiyak lalong-lalo na nong natandaan ko parents ko. Naalala ko ang mga pasakit at hirap na naranasan namin nun at sa pagiging suwail na anak sa kanila. Parang bigla akong nataohan sa pagkakataong iyon. And I said to myself, balang araw, babawi din ako sa parents ko. Mamahalin ko sila ng walang kapalit habang buhay. Love binigay nila sa akin kung kaya’t I would repay them also with love and more love than any son/daughter could give.

Ang point ko lang is, sana walang manloloko kasi life is too short and no one could tell what lies beyond the way. And aside from that, KARMA would surely make on their way. NO ONE could tell so be good whoever you are!

- Dande®

"Learning to love thyself is the greatest love of all"